Daer zat 'k van de week in 'n ouwerwes book te leze.
De schrêfster vertelt daer, dà'-toe'-ze jong was, d'r moeder gemienelek achter d'r guéridon zat en op 'n dag stong d'r vaeder in de kaemer mè'-z'n witte bouffante….
Zeker 'n paer grôte witte 'ondes, doch 'k.
'k zel 't aars iet wete.
As mên vaeder non-d'r-is mè'-witte, of voor mên part brûne bouffantes in de kaemer 'a' 'estaen, 'a' ik 't netuurlek wel 'ewete.
Mar non bleef 't 'n vraeg.
Op 'n middag was 'k bij 'n vrindin op bezook.
"Im, wul je 'n glas Jus de pomme d'amour?"
'oewel ik benieuwd was, wà'k zou krêge, 'a' 'k al jae 'ezêd.
Waer kwam ze non mee an?
Met 'n glas …….temaetesap…..
'k denk: die praet me 'n woordje frans, 'k zel d'r-is vraege of zij weet wat bouffante benne.
En jae 'oor, ze wis 't gelik en zee: "Im, dà's 'n lange witte, gebreeje das."
"O jae, dà's waer ôk", loog 'k.
Mar wat gien leuge is.
Mên vaeder 'êt tan ôk met 'n bouffante in de kaemer 'estaen.
'k zie 't nog zô voor me.
En as kind liepe we-ôk allemael met 'n lange witte das.
Mar wisse wij dat tat zô 'iette.
Kik, was 'k non goed in me taele 'eweest, dan 'a' 'k ôk kenne wete dat 'n géuridon 'n taefeltje is met 'n marremere blad en wat klêne spulletjies t'r op van kristal of porselên.
Mar goed, 'k ben d'r toch achter 'ekomme.
Netuurlek is 't makkelek in 't leve vreemde taele te spreke, mar mên 'ôfd (of is 't non mên tet?) kos t'r iet mêr as twie bevatte, m'n 'ollans en me schevenings.
Och voor mên is 't genog.
Je krêg aars zô gauw misverstande en je mot toch ôk goed ûtkikke wat voor tael je d'r ûtgôit.
Op z'n frans ken je zegge: " 'k ben mar 'n ordinaire vrouw" en "ordinair" betekent tan êgelek "geweun, iet bizonder".
Mar 'k zeg tan toch veul liever: " 'k ben mar geweun......."

Nadruk verboden Immetje.